بی آنکه بدانند تو هم دیگر جایی نداری .......

هیچکسی با موندن من شاد نشد

وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت

بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی گریش نگرفت

اشکشو کسی نریخت پشت سرم

راستی که بی کسی درد بدیه

منم انگار همیشه تو سفرم

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت

وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد

دل من میخواس تلافی بکنه

پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت

هوا صاف خیلی هم آفتابی بود

اگه شب می رفتم و خورشید نبود

آسمون خوب می دونم مهتابی بود

چشم با رفتن من خیره نموند

به درو به آسمونو پنجره

می دونم خیلیا گفتن چیزی نیست

اینکه ماتم نداره بذار بره

وقتی رفتم کسی اشکش نیومد

نیومد هیچ جا صدای گریه ای

توی این دنیای بد هیچکی نداشت

از سفر رفتن من گلایه ای

هیچکسی نگاش برام ابری نشد

زلزله هیچ دلی رو تکون داد

راس راسی واسه کسی مهم نبود

نه که فکر کنی بودو نشون داد

چهره ی هیچ کسی پژمرده نبود

گلا اما همه پژمرده بودن

کسایی که واسشون  مهم بودم

همه شاید یه جوری مرده بودن

کی میرم کجا میرم میام یانه

کسی لااقل اینو سوال نکرد

انگاری میخوام برم خرید کنم

هیچکسی چیزی نگفت حلال نکرد

دم رفتن کسی حرفی نمیزد

همه ساکت بودن و بی سر وصدا

یه نگهبان که ما رو نگاه میکرد

زیر لب گفت به سلامتی کجا ؟

اشک و خندم دوتایی کنار هم

با یه لحن مهربون جواب دادن

انگاری یه عالمه کوههای سخت

از رو شهر شونه من افتادن

این سوال مهربونو بی ریا

پرسش ساده یه غریبه بود

کسی اسم منو نمیدونست

زیر چشماش داغی بود کبود

دم رفتن کسی گفت سفر به خیر

که واسم غریب و ناشناخته بود

اما اون وقتی رسید که قلب من

همه ی آرزوهاشو باخته بود

بهتره اهالی رویامونو

بدون توقعی جواب کنیم

نباید حتی رو بهترین کسا

توی بد ترین جاها حساب کنیم.....

دوستت دارم .

و زودتر از آنکه بفهمی بره ای ...

می درند خاطراتت را ،

 و تو می مانی با تنی که بوی گرگ گرفته.....

تو

و یک عالمه حرف...

و ترازویی که سهم تو را از شعرهایم نشان می داد!!!

کاش بودی و می فهمیدی ،

وقت دلتنگی

یک آه

چقدر وزن دارد.....

مثله تحمل کردن تو ، که از همه کارای دنیا  سخت تره ...

ولی مجبورم تحملت کنم ،

خودمم نمی دونم چرا مجبورم این کارو انجام بدم،شاید ، که تورو همین جوری

دوست دارم و بهت عادت کردم...

سخت تر از تحمل کردن ،عادت کردنه .

پس به قول خودت:

بالاتر از عشق عادت است ،هیچگاه کسی را که به تو عادت کرده رها مکن،

حتی اگه تحمل کردنش سخت باشه ....نفس.

پشت هیچستانم.

پشت هیچستان جایی ست.

پشت هیچستان رگهایهوا پر قاصدهایی ست

که خبر می آرند ،از گل واشده ی دورترین بوته ی خاک.

روی شن ها هم ،نقشهای سم اسبان سواران ظریفی ست

که صبح،به سر تپه ی معراج شقایق رفتند.

پشت هیچستان ،چتر خواهش باز است،

تا نسیم عطشی در بن برگی بدود،

زنگ باران به صدا می آید.

آدم اینجا تنهاست

و در این تنهایی ،سایه ی نارونی تا ابدیت جاری ست .

به سراغ من اگر می آیید،

نرم و آهسته بیایید،مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من.......

                                                                    "سهراب سپهری"

بیخودی پرسه زدیم ،صبحمان شب بشود...

بیخودی حرص زدیم ،سهممان کم نشود ...

ما خدا را با خود سر دعوا بردیم و قسم ها خوردیم ...

ما به هم بد کردیم ...

ما به هم بد گفتیم ...

ما حقیقت ها را زیر پا له کردیم و چقدر حظ بردیم که زرنگی کردیم ...

روی هر حادثه ای حرف از پول زدیم ...

..............................................

از شما می پرسم ،ما که را گول زدیم؟؟

جهان به تصادفی زاده شد،

و به تصادفی خواهد مرد،

و من رها شده ام در بادها .

من

فرشته ی کوچک خوش گمانی بوده ام ،

 در پی سیمرغی بی نشان ،

که نشانی خانه ام را گم کرده ام .

......................

ای کاش زندگی را مجال مردنی بود...

فقط نگاه کن و هیچ چی نپرس،عزیز!

به خواب رفتنم از حسرت- هماغوشی ست،

که بهترین هدیه ،

واقعا فراموشی ست.....!